صدای باران

دارم امید عاطفتی از جانب دوست         دانم که بگذرد ز سر جرم من که او          چندان گریستم که هر کس که برگذشت         هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان      دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت   بی گفت و گوی زلف تو دل را همی​کشد   عمریست تا ز زلف تو بویی شنیده​ام         حافظ بد است حال پریشان تو ولی                 کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست       گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست       در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست       موی است آن میان و ندانم که آن چه موست        از دیده​ام که دم به دمش کار شست و شوست       با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست        زان بوی در مشام دل من هنوز بوست        بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست

چراغ چشم تو

مي توان با يك گليم كهنه هم
روز را شب كرد و شب را روز كرد
مي توان با هيچ ساخت
مي توان صد بار هم مهرباني را خدا را عشق را
با لبي خندانتر از يك شاخه گل تفسير كرد
مي توان بيرنگ بود
هم چو آب چشمه اي پاك و زلال
مي توان در فكر باغ و د شت بود
عاشق گلگشت بود
ميتوان اين جمله را در دفتر فردا نوشت
خوبي از هر چيز ديگر بهتر است